Tak sobie wspominam przeszłość. "mija kolejna godzina, bateria w walkmanie padła". Strasznie sentymentalny utwór, porusza trybiki wspomnień w moim pustym łbie. Jeszcze primo rebel z tej samej płyty falami wyrzuca na brzeg świadomości myśli, których nie chciałem pamiętać, ba, może nawet dalej nie chcę. Bujam się sam w rytm muzyki, chciałbym mieć w końcu swój pokój z książkami do sufitu. Żebym nareszcie miał gdzie je poustawiać. Niesamowicie warszawska jest ta płyta. 

Teraz wracam do "szarości głupich dni".

Dziękuję. 

Potrzebuję zmiany otoczenia, a nawet chwilowo ludzi, czepiam się ich, żeby się nie udusić. Puste ściany straszą po nocach.

Podobno dobrze jest się znaleźć na dnie, bo wtedy można już się tylko odbić. Jak to zrobić żeby być samodzielną pełną osobą, znaleźć szczęście w sobie? Naprawdę to wykonalne? Przecież bez odniesienia można sięgnąć tylko rozczarowania. Spotkała mnie kiedyś taka bezgraniczna miłość, a z tym jak sobie poradzić? Chyba nie potrafię żyć sam niestety. A przecież chwilami właśnie tego potrzebowałem, kiedy miałem wszystko czego teraz potrzebuję. Czy taka jest kondycja ludzka, że nie da się cieszyć z tego co się ma? Jebany kontrast, podglądanie szczęśliwych masek innych ludzi i zazdroszczenie im, a jak nie ludziom to chociaż wyobrażeniom o życiu - nie pozwala. Wszak trzeba jeszcze dalej iść. "Podłemu życiu plujmy w pysk, Miłości czystej, niespodzianej, sławmy błysk!". I masakruję się dzisiejszym prezentem - kasetą TataK. "No powiedz, może znasz piękniejszą śmierć?". Wykasłuję płuca i podpalam kolejnego szluga. Znów kolejnego, znów kolejnego, muszę przestać z tą cholerną monotonią, bo to nie do wytrzymania już przecież. Tak naprawdę jedynym moim dzisiejszym marzeniem, puentą tego tekstu jest: wyjść z kimś na piwo i rozmawiać. Tyle.